Języki obce

Angielski to język zachodniogermański. Wywodzi się on z anglo-fryzyjskich dialektów przywiedzionych na wyspy przez germańskich osadników oraz armię rzymską z terenów obecnych Niemiec północnych i z Holandii. Początkowo, język ten był mieszanką grup dialektów, obrazował różne źródła anglosaskiej ludności. Późny dialekt zachodniosaski ostatecznie zyskał przewagę. Pierwotny dialekt staroangielski był pod obcym wpływem przez dwie fale inwazji. Pierwszą była inwazja Wikingów, używających języków skandynawskich, którzy zdobyli i skolonizowali części wysp brytyjskich w VIII i IX wieku. Drugą była inwazja Normanów w jedenastym wieku. Ci wojownicy, wywądzący się zresztą od wikingów, mówili językiem starofrancuskim i stworzyli anglo-normańską odmianę angielskiego języka. Te dwa najazdy sprawiły, że angielski język stał się pewnego rodzaju językiem mieszanym.

W wyniku obcowania ze Skandynawami język znacznie uprościł się gramatycznie, zaowocowało to również leksykalnym wzbogaceniem anglo-fryzyjskiego rdzenia angielszczyzny; kolejna okupacja normanów doprowadziła do przeszczepienia do rdzenia germańskiego bardziej wysublimowanej rzeszy słów z odnogi romańskiej europejskich języków. Owe normańskie naleciałości wprowadziły język angielski do sądów i urzędów. Takim sposobem angielszczyzna rozwinęła się w "pożyczający" język o znacznej elastyczności i rozbudowanym słownictwie.